Gerçek nesneyle başlayın

Ürün, insanla sahip olduğu şey arasındaki ilişkidir: birimin neyi temsil ettiği, hangi hakları taşıdığı, değerin nasıl değiştiği, gelirin nereden geldiği ve devrin sınırları. Fiyat veya getiri göstermeden önce bu nesneyi açıklayın.

Doğrulamayı erişilebilirlikten ayırın

İnsanlar “varlık incelendi”, “bu bana uygun” ve “bu birim şimdi alınabilir” ifadelerini ayırabilmelidir. Tek bir güven veren işaret üçünü birden temsil edemez. Ayrı durumlar kullanın, incelemeyi kimin yaptığını gösterin ve tarih ile kapsamı görünür kılın.

İşlem durumunu karıştırılamaz yapın

  • Onaydan önce kesin tutarı, birimleri, ücretleri ve oluşan konumu gösterin.
  • Gönderilen, bekleyen, tamamlanan, başarısız ve geri alınan durumları ayırın.
  • Alttaki kayda bağlı, insanın okuyabileceği makbuz verin.
  • İnsanı desteğe yönlendirmeden kurtarma yollarını açıklayın.
İyi soyutlama: insanların iç sistem ayrıntılarına ihtiyacı yoktur. Ücretin değişip değişmeyeceğini, işlemin kesinliğini ve sahipliğin ne zaman başladığını bilmelidir.

Riskin anlaşılması için tasarlayın

Risk yalnızca uzaktaki yasal belgede değil, kararın yanında yaşamalıdır. Likidite sınırları, değerleme varsayımları, gelir değişkenliği, saklama ve yetki alanı sade dille ve kademeli ayrıntıyla anlatılmalıdır.

Kanıtı ulaşılabilir tutun

Soyutlama ve şeffaflık zıt değildir. Varsayılan olarak sakin arayüz sunun; ardından kaynak belgeleri, işlem referanslarını ve doğrulama kanıtını inceleme olanağı verin. Ürün karmaşıklığı görünmez değil isteğe bağlı yaparak güven kazanır.

Bu ilkeleri Ortiva vaka çalışmasında görün →